Рэкалекцыі — гэта магчымасць супакоіцца і паразважаць пра сябе і сваё жыццё перад Богам і з Ім. Гэта шанец сустрэць Ісуса, пазнаць Яго і палюбіць Яго;
- адчуць Божую любоў і пабудаваць на ёй сваё жыццё;
- пазнаць сябе ў святле Божага Слова: свае жыццёвыя раны, блытаніну і крывадушнасць — пераадолець тое, што пазбаўляе вас радасці;
- сутыкнуцца са сваім мінулым і сучаснасцю з Богам і прымірыцца з Ім, каб жыць у свабодзе;
- правільна зразумець Божы план для вашага жыцця.
Для чаго патрэбныя рэкалекцыі?
Аднаго парафіяніна аднойчы спыталі, ці быў ён на рэкалекцыях. Ён адказаў: «Навошта мне рэкалекцыі? Я нікога не забіваў і не падпальваў, я малюся, я не грашу — таму я жыву ў гармоніі з Богам. Няхай тыя, хто грашыць, ідуць на рэкалекцыі і споведзь; мне там няма чаго спавядацца». Вядома, не толькі гэты, але і многія іншыя думаюць падобна. Ці патрэбныя вернікам рэкалекцыі? Гасподзь Ісус сам адказвае на гэтае пытанне, і сваім уласным прыкладам. Бо калі хто і меў граху, то ён дакладна не меў патрэбы ў рэкалекцыях.
Тым часам Евангеллі апісваюць, што пасля хрышчэння ў Ярдане Ісус пайшоў у пустыню і правёў сорак дзён у посце і малітве. Там ён нібы «набраўся сіл», каб супрацьстаяць д’яблу, калі той пачаў яго спакушаць. Вядома, Гасподзь Ісус меў дастаткова сіл, каб не паддацца злому духу, і яго рэкалекцыі ў пустыні прызначаны толькі для таго, каб паказаць нам, што часам нам трэба адрывацца ад штодзённых спраў, каб умацаваць сваю веру праз малітву, пост і слуханне Слова Божага. У Евангеллях мы таксама знаходзім словы Госпада Ісуса, скіраваныя да яго вучняў. Апосталы з запалам распавядалі пра тое, як яны прапаведавалі Слова Божае, колькі яны ацалялі і колькі дабра яны зрабілі. Хрыстос выслухаў іх і сказаў: «Ідзіце вы адны ў пустыннае месца і трохі адпачніце».
Сам-насам Ісус растлумачыў сваім вучням некаторыя складанасці свайго вучэння. Мы бачым, што апосталам таксама патрэбныя былі рэкалекцыі, і сам Гасподзь Ісус прапаведаваў ім такія рэкалекцыі.
Ці ведаем і разумеем мы вучэнне Хрыста і Яго апосталаў лепш, што нам больш не трэба паглыбляцца ў яго і тлумачыць яго? Ці, магчыма, у нас такая вялікая вера, што нам больш не трэба ўмацоўваць яго праз супольную малітву, слуханне Слова Божага і сакрамэнты.
Добра, можа сказаць хтосьці. Сам Хрыстос прапаведаваў рэкалекцыі апосталам. Тым часам да нас прыйдзе святар. Я б слухаў Хрыста, бо веру ў яго, але мне не патрэбны святар. Калі вы сцвярджаеце, што будзеце слухаць Хрыста, то вазьміце да сэрца гэтыя словы, якія ён скіраваў да сваіх вучняў: «Хто слухае вас, той слухае Мяне, а хто адкідае вас, той адкідае таго, хто паслаў Мяне». Сёння Хрыстос гаворыць з намі праз людзей, якіх Ён выбраў. Калі вы сапраўды гатовыя слухаць Хрыста, то верце Яго словам, цытаваным вышэй. Не пагарджайце чалавекам, які прапаведуе Слова Божае, каб не апынуцца ў пагардзе да самога Хрыста. Гэта Ён будзе прамаўляць падчас рэкалекцый, гэта Ён будзе адпускаць грахі, настаўляць і падбадзёрваць, гэта Ён будзе заклікаць да паляпшэння жыцця — гэтак жа, як Ён рабіў гэта ля Генісарэцкага возера, у Іерусаліме і ў Капернауме. Гэта Ён хоча сустрэцца з усімі Сваімі вучнямі падчас рэкалекцый, і паколькі Ён робіць гэта праз святара-чалавека, хіба Яму не дазволена гэта рабіць?
Грэка-каталіцкая парафія Маці Божай Нястомнай Дапамогі 